| |
Dur Yolcu (Bir Yolcuya) | erdir Eğil de kulak ver bu sakit yığın Bir vatan kalbinin attığı yerdir Bu ıssız gölgesiz yolun sonunda Gördüğà |
| |
Durmayıp (Be Yarenler Yine) | böler durmayıp |
| |
DurmuÅŸ | Bir Acayip Kulakları Gerildi Götürdüler İbiklerin Turgayı Kel Muhtara Sövdüğünden Dolayı KÄ |
| |
DurmuÅŸ a Mektup | ±yor Bir acayip kulakları gerildi Götürdüler İbiklerin Tulay ı Kel muhtara sövdüğünden dolayı Kır Bekir bilmeden atmÄ |
| |
Düşesin (İntizarla Başlayayım) | sta İşitmesin kulakların bir ses de En sonunda çıkmaz yere düşesin Yetmez bu intizar sana az gelir Ne yazsan İskender ded |
| |
Düştü Can Evime | m resim Yazık kulaklara sığmadı sesim Yaşadığım şimdi beşinci mevsim Çağın çilesini sırtıma sardım |
| |
Düvaz-İmam Söylenince | mam söylenince Kulak verip dinlemeli İki gönül bir olunca Kılavuzu neylemeli İki gönül bir oturur Anlar yol erkan gö |
| |
Duyan Var Mı | Kul olunmaz hiçbir kula Cahil insan gelmez yola El kapısın çala çala Yılsan acep duyan mı Hakkımızı yer çokları Y |
| |
Duydun Mu (Hocam Bilmem) | itti Meşki meşkulatı buldu duydun mu Hülasa-yı kelam dert boydan aştı İri ufak şair ozan kamaştı Antalya da altın gü |
| |
Duygular Dillensin Diye | ¶rüp doya CoÅŸkular dallansın diye |