| |
Kul Olayım Kalem Tutan Ellere 1 | soluyor Gidi Mervan şad olup da gülüyor Katip arzuhalim şaha böyle yaz Güzelim ey güzelim ey güzellim ey Pir Sultan Abdal |
| |
Kullar Yaşıyor | ŸÄ±yor Divani diyor ki gelir zamanı Alıyor Yaradan vermez amanı İnancı yerinde ruhun imanı Yolunda ahlakı bollar yaÅŸ |
| |
Kulunu Affet | affet Divani kulundur girmiş yoluna Kalbini düşünüp dönmez soluna Yazıyor gelen her sözü diline Kalemi tutan şu e |
| |
Kumalar Dağı 1 | malar dağından kervanlar geçer Kervancı kervanın başını çeker Bir garip hancı yolcuyu bekler Yolcuyla kervanın Han davası var< |
| |
Kumru Gibi Hıramana Yürüme | Yol üstünde bir civanı görürsen Nim bakışla ona selam verirsen Nik fikirle doğru bile yürürsen Dost sandığın yollarına ağ g |
| |
Küpelim | Bana nispet elvan elvan yürürsen Dayanır mı buna yürek küpelim Yanma Derdiçok um bu kadar yanma Ölürsen de gayri i |
| |
Kuraklık Destanı | ayri nazara Hayvanı döktüler bütün pazara Ekini bitmeyen girsin mezara Girersin mezara dur yavaş yavaş Ova köyü sus |
| |
Kurban Oldugum | R>Dügün olur pehlivanlar derilir Elele güzeller halay kurulur Yesil düzlügünde çapa vurulur Bostani bagina kurban oldugum Der M |
| |
Kurban Olum (Harda Varsa) | um Ahal kanan cavanlığın Hayalına kurban olum Harda varsa e tibarın Temiz eşkin namus arın Vefası düz olan yarın |
| |
Kurbanlara Bak (Bizi Çağırdılar) | eşimize düşen kervanlara bak Hakikat elinin yolun gütmeye Önümüze tuzak mevranlara bak Kerbela nın bir ismi de Ninova Ker |