| |
Sabiha Mardin dedir | ¼lbülü Deli divane oldum Yaktı kavurdu gülü Ah ne yaman ne yaman ah ne yaman güzel Ah ne yaman ne yaman Ah ne yaman |
| |
Saçlarım (Bi-vefasan Saldın) | ra saçlarım Cavanlar içinde düşende behsim Yene sen gelerdin kara saçlarım Be zen vahtı çatıb yetiÅŸen kimi BağçalarÄ |
| |
Sadık ın Ağıdı | br>
Gelip bacadan suvanı Sadık yiğitler koçağı Belinde hançer bıçağı Zerezakdan ses veriyor Ahmed kahyanın kaçağı< |
| |
Sadık Olan Dost Ararsan | ncak seni Her davanın önü sonu Mezarlıkta mezar taşı Sefil Selimi’nin dostu Kara yerin altı üstü Ne küstürdü ne |
| |
Åžadırvan (Uykudan Kalk) | §i kulun Åžadırvanın methin guÅŸ it Hamdedip Yezdan-i pake Kıl nazar bu bekçi-i hake Ayasofya camiinin Çıktı evsafı e |
| |
SadlamaÄŸ (MadraÅŸ) | ±n melül Hak divan kurulanda ol bize delil Nimetivi bahÅŸele ya Rebb-el-Celil Ya İlahi ya Rahim-er-Rehman Affeyle bu abdivi ya Rebbi |
| |
Safak Türküsü | ançla gözlerimi tavana çakamiyacagim, Baba olamayacagim örnegin! Toprak olmak ne garip sey anne... Ölmek ne garip sey anne... Uçurum |
| |
Safasını (Sevdiğim Seyre Çıkıbdı) | ağda Seninle eyvan otakda Çegeg eşkin safasını Necef deyer söz ezeldi Köhne yaralar tezeldi Her yanın türfe gözeldi |
| |
Sağ Yanımdan Pencereyi Kırdılar | ın Doğmuş kervankıran yolda kalmışsın Ardım sıra da aramaya gelmişsin Mümkünüm kesildi düştüm yollara yollara Neyleyim |
| |
Sagu (Türk ün Türbesi) | dım kırık ulu kervan yürüdü Tekbiri ilahiki kar düşerken felekten Kar ile abdest aldık nur düşerken felekten Ay- |